KARANLIK GECE, üzerine konuşulması gereken, politik alt metniyle çok beğendiğim bir film oldu. Filmin; yaşamdan, arkadaşlıktan, paylaşımdan yana olan her güzelliğe "düzenimiz bozulacak" endişesiyle tavır koyan kolektif kötülüğün kendine yabancı olanı nasıl düşmanlaştırdığını incelemesi önemli.
Örgütlü kötülüğün; insancıl, ince ruhlu, vicdanlı birine bile nasıl baskı kurup kendi çürümüş ağına çekebildiğini gösteren Karanlık Gece'nin hikâyesi ülkeye dair alegorik bir yapı oluşturmuş. Köylü, düzenlerini bozduğunu düşündüğü yeni orman memuru Ali’yi sırf İshak ile iyi anlaşıyor diye sorgulamaya başlarken zamanla Ali’den bir düşman yaratıp, o düşmanı da İshak’a kırdırmak için psikolojik baskı uyguluyor.
Milliyetçiliğin faşizme geçiş evresinde kendisi gibi düşünmeyeni, kendisi gibi olmayanı düşman ya da terörist ilan ettiği tarihsel gerçekliği yakalayan film, ülkedeki toplumsal hafızayı diri tutacak bir amaca yöneliyor. Bir yerde toplumun kendi ahlak normlarını yasalaştırdığı düzene başkaldıran kimseyi ötekileştirmesi ve bir zaman sonra da hedef alarak düşmanlaştırması filmin iyi yazılmış senaryosunda işlenirken, film, bu kolektif kötülüğün güzelliğe, nahif olana nasıl tahammül edemediğini de gösteriyor.
@HakanBicakci'nin film üzerine @oezcanalper ile yaptığı değerli bir röportaj var. Yönetmen röportajda şöyle diyor: “Dostoyevski’nin Ecinniler’inde var ya, hep söylenir; “Bir grubu bir arada tutmak istersen mutlaka ortak bir suç işlet.” Bu referans, filmi o kadar iyi bağlıyor ki aslında. Söz konusu menfaat oldu mu insancığın ne kadar aşağılık bir canlı olabileceğini hatırlatıyor...
Filmin tematik yakınlığı Kurak Günler ile benzerlik gösterse de ben daha çok Emin Alper'in Tepenin Ardı filmiyle paralellik kurmak istiyorum. Tepenin Ardı, olmayan bir düşmanın mikro milliyetçilikle nasıl yaratıldığını işliyordu. Karanlık Gece ise o olmayan düşmanı yabancıdan değil, kendi insanımızdan var ettiğimizi söylüyor.
Finaldeki büyülü gerçekçilik bu sert filme mistik bir estetik kazandırırken, sonu her ne kadar karanlık olsa da yönetmen seyirciye bu vicdan ve adalet arayışında İshak ile bir dayanışma köprüsü kuruyor. İshak karakteri sayesinde toplumsal hafızada farkındalık kazandıracak bu vicdan ve adalet arayışı bana kalırsa filmin karanlık finaline ışık tutmuş.