درد ما وغم ما
بیک در وسط اتاق باز است، اما دستم به بستن آن نمیرود. لباسهایم هنوز پراکندهاند و چیزی که بیش از همه در میان آنها سنگینی میکند، مدرکم است؛ همان تکهکاغذی که روزی برای داشتنش، لمسکردنش و بهدستآوردنش سخت جنگیدم. حالا که آن را بهدست آوردهام، در دستانم سنگینی میکند؛ چون در سرزمینی که قرار است به آن برگردم، دانش دیگر معنایی ندارد. آنجا صدای آرزوها خاموش شده و زنان در رگبار فراموشی گرفتار شدهاند.
مدرک را از میان وسایلم بیرون میکشم. انگشتانم روی نام دانشگاه میلغزند. سالها پیش، وقتی برای نخستین بار از مرز گذشتم و در هوای سنگین شهر غریب قدم گذاشتم، این لحظه را تصور میکردم؛ خیال میکردم روزی که مدرکم را در دست بگیرم، روز موفقیت من خواهد بود. اما حالا این کاغذ فقط یادگاری از رویایی است که قربانی سیاست تلخ تاریخ افغانستان شده است.
موبایلم میلرزد. پیام دوستم است: «مبارک، رفیق! درسَت را تمام کردی. اما واقعاً میخواهی برگردی؟ راستی، میخواهی اینجا چه کار کنی و…؟» نفس عمیقی میکشم. جوابی ندارم؛ چون حق با اوست. واقعاً چطور؟ چطور باید به سرزمینی برگشت که دیوارهایش بلندتر شده، پنجرههایش کوچکتر و آسمانش دیگر سهم نگاه ما نیست؟ چطور میشود به خانهای برگشت که دیگر هیچ نشانی از خانه ندارد؟
بیشتر بخوانید…
8am.media/fa/i-was-a-photon-seeking-to-pass-through-the-c…




















































































































































































































































































































































































